 |
U svakoj školskoj zgradi radio je po jedan učitelj, koji je đake učio sve predmete. Ponekad je u jednom razredu bilo i do 120 đaka. Veliki uticaj na škole imali su sveštenici. Najveći uticaj na slovačke škole imao je Samuel Borovski, koji je bio dekan Bačko-sremskog seniorata i autor prvog bukvara za Slovake u južnoj Ugarskoj. Na slovačkim školama se jako dugo izučavalo na tzv. biblijskom jeziku, iako je bila izvršena kodifikacija slovačkog književnog jezika Ljudevitom Šturom. Uvođenju novog književnog jezika u škole protivili su se pre svega stariji sledbenici crkve. Novi književni jezik uveden je tek krajem 19. veka. Deca su osim maternjeg jezika morala učiti i državni tj. mađarski jezik sve do 1918. godine. Od stupanja Vojvodine u Kraljevinu SHS slovačka deca su učila srpski jezik kao državni.
U prošlosti đaci su znali samo za svoje dužnosti, kojih su se morali pridržavati (lepo ponašanje, pozdravljanje starijih, održavanje higijene itd).
|
Ako đak nije bio poslušan i nije ispunjavao svoje obaveze učitelj je đaka primereno kažnjavao. Najčešćim vidom kazne je bilo nekoliko udaraca šibom po dlanovima ili leđima. O neposlušnosti đaka uvek su bili informisani i roditelji, tako da je prestupnik vrlo često zaradio i duplu kaznu. Deca nisu imala prava kao danas, samo su znala za obaveze, koje su morala ispunjavati. Školu su pohađala do svoje dvanaeste godine. Odmah po završetku škole smatrana su za odrasle i radila su teške i naporne poslove zajedno sa roditeljima. Iako je bilo obavezno pohađanje šestogodišnje osnovne škole, kasnije i osmogodišnje. Veliki broj dece nije završio osnovnu školu. Mnogi roditelji su zbog poslova ispisivali svoju decu iz škole i slali ih u službu kod bogatijih seljaka. Oni koji su završili uspešno osnovno obrazovanje odlazili su na školovanje tokom 19. veka u Sarvašku gimnaziju i građansku školu u Šajogomeru. Od 1919 godine deca su pohađala gimnaziju u Bačkom Petrovcu, kao i srednje škole u Novom Sadu, Odžacima, Kuli i Subotici.
|
|
|
 |
